31
Surda anlasalim. Ilk 20 seneden bir halt anlasilmiyor. Bunalimlar, kendini hep cok akilli ve ardindan gelen “hassiktir yaa” cozulmeleriyle hep cok aptal hissetmeler, prensip sahibi olmaya calismalar, isyanlar, bu sefer oldular, yok aggbi olmayacaklar..
Sonraki 10 sene cok kiyak bak. Hic bosuna bogulmayin ask acilarinizin, varolussal bunalimlarinizin, ne bileyim kimlik kaygilarinizin icinde. 26 yas civarlarinda olmeye karar verip sonra da ” siktir et madem olucem hazir enerjim varken ne yasasam kar lan” cozumune vardigim bir zaman olmustur. bana kalirsa bundan kotusu olmaz o donemde. Eger birileri seni bir karanlik odaya kapatip her gun vucudundan bir parca kesmiyorsa tabii.
Yani aciniz sahitsiz kalmiyorsa siz bagirip cagirmasaniz da. O zaman aci cekmek guzeldir. Aci guzele yakisir. Zaten guzel cuval giyse yakisir.
Daha sonraki 10 sene icin ahkam kesecek durumda degilim. Ama hipotalamusun eskisi kadar agir calismadigini biliyorum. Eskiden canimi yakan seyler simdi sadece sinirlendiriyor beni. Yeryuzundeki anlamsiz varligim eskisinden daha cok anlamli degil ama dunyanin vaatlerine karsi daha sabirsizim. Anne olmak istiyorum cunku birseyi hayatindan daha cok sevmenin (ki gercekten varsa oyle birsey) nasil bir sey oldugunu hissetmek istiyorum. Yeryuzundeki tecrubem mumkun mertebe tamamlansin diye.
Halbuki 26 yasimdayken gittigim doktora “bana bir ilac verin” demistim. “Bir ilac verin ki hicbirsey hissetmeyeyim. Ne aci ne sevinc umrumda degil. Bir okyanus sungeri olmak istiyordum cunku okyanus sungerleri asla kotu bir gun gecirmezler.
Aslinda ne istedigimi bilmiyordum. Kotu bir gun gecirmek istiyordum. Ve aglamak ve sarhos olmak ve telefon kulubelerinde sabahlamak. Cunku genctim cunku guzeldim cunku genc ve guzelsen perisanlik ve keder seni sadece daha cekici yapar.
Artik ne istedigimi daha onemlisi neden istedigimi biliyorum.
Artik olümsüz degilim.
Ve her ne kadar bir halta yaramasa da bu dunyayi tanidigim icin memnunum.
